Czujnik położenia wału korbowego

Zadaniem czujników wału korbowego jest oznaczanie prędkości obrotowej i pozycji wału korbowego. Najczęściej są one montowane w pobliżu wieńca koła zamachowego. Istnieją dwa rodzaje konstrukcji czujników: czujniki indukcyjne i czujniki Halla. Przed rozpoczęciem sprawdzania czujnika wału korbowego konieczne jest ustalenie rodzaju zamontowanego czujnika.

Ruch obrotowy wieńca zębatego powoduje zmiany pola magnetycznego. Te generują w czujniku wału korbowego różne sygnały napięciowe, które są przesyłane do sterownika. W oparciu o te sygnały sterownik oblicza prędkość obrotową i pozycję wału korbowego, aby uzyskać ważne informacje do sterowania wtryskiem i momentem zapłonu.

Czujnik z 2-stykowym wtykiem jest przeważnie czujnikiem indukcyjnym. W jego przypadku można mierzyć rezystancję wewnętrzną, ewentualne zwarcie do masy i sygnał. W tym celu należy rozłączyć złącze wtykowe i zmierzyć rezystancję wewnętrzną czujnika. Jeżeli rezystancja wynosi od 200 do 1000 omów (zależnie od wartości zadanej), czujnik działa prawidłowo. Jeżeli uzyskana wartość wynosi 0 omów, oznacza to zwarcie, a jeżeli leży ona w przedziale megaomowym, oznacza to przerwanie obwodu. Kontrola zwarcia do masy jest przeprowadzana przy użyciu omomierza pomiędzy jednym ze styków wtyku a masą pojazdu. Wartość rezystancji musi być zbliżona do nieskończonej. Pomiar oscyloskopowy musi wykazać dostatecznie silny sygnał sinusoidalny. W przypadku hallotronu należy tylko sprawdzić napięcie w postaci sygnału prostokątnego i napięcie zasilania. Musi wystąpić sygnał prostokątny zależny od prędkości obrotowej silnika.

Jeszcze raz ostrzegamy: użycie omomierza może zniszczyć czujnik Halla.