De regensensor is een assistentiesysteem dat de bestuurder ontlast door bij van regen automatisch de ruitenwissers te activeren en zo de veiligheid en het comfort in het voertuig aanzienlijk te vergroten. De regensensor is halverwege de jaren negentig geïntroduceerd in motorvoertuigen en maakt sindsdien integraal onderdeel uit van de moderne voertuigelektronica.
Bij de huidige generatie regen-lichtsensoren kunnen er dankzij de modulaire opbouw tot vijf functies worden geïntegreerd.
Naast de regen-lichtmeting kunnen optioneel de volgende sensorfuncties worden geïntegreerd.
De condenssensor geeft de aan de binnenkant van de voorruit gemeten relatieve vochtigheid en temperatuur door aan de airconditioning. Deze informatie wordt door de airco-regeleenheid gebruikt voor het regelen van het klimaat in het voertuiginterieur, bijv. voor de automatische ventilatie van de voorruit.
De zonnesensor meet de zonnestraling die door de voorruit inwerkt op de bestuurder en de passagier, en stuurt deze waarde door naar de airco-regeleenheid. De informatie wordt in de regeleenheid geëvalueerd en gebruikt voor de regeling
Een extra sensor (HUD) meet de verlichtingssterkte direct voor het voertuig. De ontvangstkarakteristiek van deze HUD-sensor is lager geconcipieerd dan de karakteristiek van de sensor voor het gebied direct voor het voertuig en vergelijkbaar met de kijkhoek van de bestuurder. Als in het voertuig een head-up-display is geïnstalleerd, kan deze informatie worden gebruikt voor aanpassing van de lichtintensiteit van de op de voorruit geprojecteerde informatie. Zo wordt de leesbaarheid van het display op basis van de actuele lichtomstandigheden voor de bestuurder geoptimaliseerd.
De regensensor past zich permanent aan de actuele toestand van de ruit in het sensorgebied aan. Signaalveranderingen door veroudering als gevolg van krassen of verontreinigingen worden in aanmerking genomen door daarvoor geschikte adaptatieroutines in de software van de sensor of de regeleenheid. Verschillen tussen dit gebied en het door de bestuurder/passagier bekeken gebied van de voorruit kunnen niet door de sensor worden herkend.
Bovendien is in het sensorelement een verwarming geïntegreerd om verkeerde interpretaties bij aanwezigheid van condenswater te voorkomen. Nieuwe generaties sensoren werken met infrarood licht en kunnen dus ook worden gemonteerd in het getinte gedeelte van de ruit.
Sneeuw en ijs kunnen door de sensor niet van regen worden onderscheiden. Bij sneeuwval is het sensor- of wisgedrag vergelijkbaar met dat bij grote regendruppels. Bij een bevroren voorruit wordt het wissen bij stilstaand voertuig afhankelijk van de buitentemperatuur onderdrukt. Om wissen tijdens het rijden te voorkomen, moet de bestuurder het systeem uitschakelen en de ruitenwisser handmatig bedienen.
De volgende servicewerkzaamheden worden bij wijze van voorbeeld getoond voor een regen-lichtsensor van de vierde generatie, maar kunnen op dezelfde manier worden uitgevoerd bij andere sensoren met dezelfde constructie.
De optische sensor wordt aan de voorruit bevestigd met behulp van een koppelmedium dat een vlakke laag op de optische sensor vormt. Het koppelmedium (gel) egaliseert de oneffenheden tussen de optische sensor en de voorruit, wat resulteert in een gedefinieerde optische interface. Een onjuiste montage kan leiden tot een storing in de werking of uitval van de sensor.
Afhankelijk van de voertuigfabrikant kunnen verschillende bevestigingselementen of koppelmedia worden gebruikt. Neem daarom altijd de desbetreffende uit- en inbouwinstructies van de voertuigfabrikanten in acht!
De regensensor kan op een eenvoudige manier worden gecontroleerd op zijn werking door simulatie van neerslag op de voorruit.
De ruitenwissers moeten nu starten en de wisfrequentie moet automatisch worden aangepast aan de gesimuleerde "regenintensiteit". Als er geen reactie plaatsvindt, maar alle andere handmatig aangestuurde wisstanden goed functioneren, is er voor verdere controle een diagnoseapparaat nodig.
De afzonderlijke functies van de regen-lichtsensor worden bewaakt door de bovenliggende regeleenheden. Als zich storingen voordoen, worden deze opgeslagen in het storingsgeheugen en kunnen ze met een daarvoor geschikt diagnoseapparaat worden uitgelezen. Afhankelijk van het systeem kunnen er nog andere parameters worden weergegeven en worden gebruikt om storingen te zoeken.
Bij het storingen zoeken kan er gebruik worden gemaakt van de volgende diagnosefuncties:
Met deze functie kunnen de in het storingsgeheugen opgeslagen storingscodes worden uitgelezen en gewist. Daarnaast kan er informatie over de storingscode worden opgevraagd.
Met deze functie kunnen de actuele meetwaarden van de sensor in de regeleenheid worden weergegeven en geanalyseerd.
Met deze functie kan de sensor in de regeleenheid worden ingeleerd. Na de volgende werkzaamheden moet er een initialisatie van de regensensor plaatsvinden:
